Hepimize Özel Olan O "Yanlış" Kareler 🤔
Selam millet! 👋 Nasılsınız bakalım benim bu ritimle koşturuyoruzdur? Ya biliyor musunuz, bazen en iyi içerik üretme çılgınlığı tam da o oluyor ya, her şeyin birbirine karışık, aceleyle çıkılmış gibi durduğu anlar. Sanki kafamda bir anda 1999 yılındaki bir şarkı çalıyor, gardırobumdaki o "olur belki" diye alınmış tişört ve filtreler birleşip ekranda patlıyor. 🚀
Geçmişte bizim bu "Rastgelelik" serimizde bol bol derin felsefi enteresan şeyler yazmıştık, değil mi? Kontrol, kabul, bilinçaltı... Hepsi süper ağır stuff'tı. Ama itiraf ediyorum, son zamanlarda bu derinlik bazen beni boğuyor ya. Sanki her şey bir dersmiş gibi geliyor ve bu dersin konusu her seferinde "Her şeyin bir anlamı vardır ve sen onu bulmalısın" olunca, bazen o anki enerjiyi kaybetiyorum. 🫠
Mükemmeliyet Tuzağına Düşmek 🤦♀️
Benim tarzım zaten hep böyle kaotik, spontane geliyordur diye okuyorsunuzdur. "Yağmur Deniz yine bir sonraki büyük sanat eserini ortaya çıkardı" diye düşünüyor olabilirsiniz. Nokta. Ama bazen o ortaya çıkardığım şey, benim için sadece "Bugün çok yorgun bir kafayla telefonun başına geçtim ve bunu yayımladım" demek oluyor. İşte burası ince ayar gereken kısım.
Mesela geçen hafta çektiğim bir Reels vardı ya, bildiğiniz o aceleyle çekilmiş, ışığı tam tutmamış ama dansın kendisi çok tutmuş olan. İlk başta dedim ki, "Olur, bu da benim o mükemmeliyetçi ruhumun ürünüdür, bilinçaltımdan süzülüyor." 🧘♀️ Sonra baktım ki, bu benim aslında en iyi enerjimi yansıtan karelerden biriymiş. Ama bunu sanki bir manifestoymuş gibi sunmak, o anki ruh halimi biraz zorluyor.
Biz bu kuşak olarak her şeyi çok fazla analiz ediyoruz sanki. Moda akımlarını, bir şarkının vokallerindeki ince ayarı, bir koreografideki geçişi... Her detayın bir nedeni var diye bir basıyoruz. Oysa bazen bir şeyin amacı, bir şeyin nedeni olmamasıdır. Sadece oluyor ve geçiyor. Tıpkı 2000'lerin başında o 'gözüme çarptı' diye alınmış bir yazlık ayakkabı gibi. Filtreye ihtiyacı yok, yaz geliyor, giyiyorsun ve oluyor. Basit.
Ayarlama vs. Akışa Kapılmak ✨
Sanırım benim büyük hatam, o anki akışı, bir sonraki büyük yapılandırdığına çevirme baskısı. Her şeyin bir "protokol" içinde olması gerektiğini düşünmek. Oysa bazen sadece o anın enerjisine teslim olmak gerekiyor. Tıpkı çalan şarkının ruh haline göre tişörtünü seçmek gibi. Ne büyük bir teorik arka plan gerektiriyor ki? 🤷♀️
İnsanlık hali bu zaten ya. Bazen o mükemmeliyet takıntısı, o "bu da bilinçaltımdan geldi" diye kendini haklı çıkarma çabası, en doğal ve en samimi parçamız olan "tesadüfi anı" gölgede bırakıyor.
Evet, ben hâlâ İstanbul'un bu çılgın temposunda, hem o eski ritimlere hem de yeni trendlere adapte olmaya çalışıyorum. Ama bu sefer küçük bir söz veriyorum: Bazen sadece nefes alacağız. Filtresiz, düzensiz, ama yine de bizim olan o sahiciliği kucaklayacağız. Siz de kendi kaotik karelerinizi bu sefer "Sanat Eseri" etiketi olmadan bırakın bakalım. Belki de o haliyle bile yeterince güçlüdür. 😉 Hadi bakalım, ritim hepimizle! ❤️